Welkom!

Dit is mijn leven.

Volg Juliette Somers

Twee is nee

Andere moeders waarschuwde mij al, als je kind eenmaal twee jaar is wordt er volop ‘nee’ gezegd. Dat heb ik geweten. Sinds een maand of twee krijg ik van Fay 9 van de 10 keer op elke vraag die ik stel ‘nee’ te horen. Hoe weet je of de peuterpuberteit is begonnen en vooral hoe ga ik om met het eigenwijze gedrag?

Dat Fay een lekker pittig karakter had was eigenlijk na enkele maanden na haar geboorte al duidelijk. Ze liet echt merken wat ze wel en niet wil. Dat is heel goed, maar soms ook best een beetje lastig. Zeker nu we Quin er ook nog bij hebben is het best prettig als ze meewerkt als je de deur uit wilt of staat te koken.

Nee zeggen
Fay heeft bij de opvang gezien dat de juffen de kinderen soms met een wijsende vinger vertellen dat ze iets niet mogen doen. Al na een aantal weken school zei ze met haar vingertje naar mij gericht ‘no, no, no’.  Soms moet ik echt mijn lach inhouden, want hoe schattig ik het ook vind en hoe goed het is dat ze haar eigen mening heeft, soms moet ik echt even voet bij stuk houden en moet ze bijvoorbeeld echt haar jas aan als het koud is buiten. Sinds ik na meerdere keren ‘no, no, no’ zelf ‘si, si, si’ zeg met hetzelfde wijzende vingertje naar haar gericht begint ze te lachen en krijg ik het wel voor elkaar. Gelukkig. Benieuwd hoe lang dit nog werkt.


Driftbuien
Dit was toch wel een heel nieuw fenomeen. Van de ene op de andere dag was verdrietig zijn als ze iets niet mocht een hele heftige driftbui geworden waarbij ze op de grond ging liggen of zelfs ging gooien met spullen. Mijn Iphone’s scherm is zelfs gebroken omdat ze heel even niet mee met papa naar buiten mocht maar binnen bij mij moest blijven. Puur uit frustratie gooide ze mijn telefoon op de grond. Ik heb gemerkt dat haar gewoon maar even kwaad laten zijn het beste werkt (en mijn telefoon verstoppen als het zover is). Ik geef haar even de ruimte en probeer haar aandacht op een positieve manier te vragen.

Sinds ik na meerdere keren ‘no, no, no’ zelf ‘si, si, si’ zeg met hetzelfde wijzende vingertje naar haar gericht begint ze te lachen en krijg ik het wel voor elkaar.

Eigen bezit beschermen
Fay is dol op spelen met vriendinnetjes, maar zodra haar lievelingspop vast gehouden wordt door een vriendinnetje volgen er hele dikke tranen. Eerlijk delen of ‘nu mag je vriendinnetje even en dan mag jij weer’ begrijpt ze nog niet helemaal. Ik zie dit maar als een fase en probeer het vriendinnetje dan met iets anders te laten spelen van haar, waardoor ze wel iets deelt maar het niet zoveel ‘pijn’ doet als wanneer ze haar lievelingsspullen uit handen moet geven. Zo leert ze het hopelijk stap voor stap.

Met eten en drinken spelen
Dit is toch wel mijn lievelingspeuterpuberteitsmoment. Waar eten met een vork of lepel eerst leuk was is ze nu bijna volledig overstapt op eten met haar handen en wat niet smaakt spuugt mevrouw uit en het liefst gooit ze het op de grond. Met als gevolg; yoghurt tegen de muren, de hond die het vervolgens weer opeet, en waardoor wij bij elke maaltijd met de snoetenpoetsers en schoonmaakdoekjes in actie moeten komen. Ik heb gelezen dat dit echt een experimentele fase is en het juist goed is als jonge kinderen met eten ‘spelen’ maar de ultieme oplossing om het netjes te houden of op de grond gooien voorkomen heb ik nog niet gevonden. Tips zijn meer dan welkom.

Conclusie
Lachen en huilen ligt heel dichtbij elkaar heb ik gemerkt. Als ze verdrietig of boos is en huilt omdat het niet gaat zoals zij het graag wil probeer ik haar aan het lachen te maken. Gelukkig lukt dat heel vaak. Zolang deze truc blijft werken overleven we de peuterpuberteit wel….

Geen reactie's

Geef een reactie